λογάκια

-Μπαμπά, μπαμπά, θα μου πεις μια χριστουγεννιάτικη ιστορία; -Έλα μικρή μου, κάτσε στην αγκαλιά μου και θα σου πω μία. Αφού η μικρή Μαρία έκατσε στην ζεστή αγκαλιά του πατέρα της, εκείνος άρχισε να της διηγείται μια χριστουγεννιάτικη ιστορία... "Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, σε έναν πολύ μακρινό πλανήτη, γεννήθηκε ένα παιδί. Αυτό το παιδί δεν ήταν σαν τα άλλα. Ήταν μοναδικό σε ολόκληρο το σύμπαν. Αυτό το παιδί είχε τηλεπαθητικές ικανότητες. Δηλαδή, μπορούσε να διαβάζει οτιδήποτε σκεφτόταν κάποιος άλλος. Και όχι μόνο αυτό. Μπορούσε να δει τί αισθανόταν, τί επιθυμούσε κάποιος άλλος αλλά και οτιδήποτε υπήρχε στο μυαλό του, γνώσεις, αναμνήσεις, τα πάντα. Ήδη όσο βρισκόταν στην κοιλιά της μητέρας του, είχε μάθει την μητρική γλώσσα. Όταν γεννήθηκε, μπορούσε να καταλάβει ότι του έλεγε. Κι ας μη μπορούσε ακόμα να μιλήσει ή να περπατήσει. Αλλά ήταν ένα πολύ καλό μωρό, γιατί έκανε ότι του ζητούσαν. Και όσο μεγάλωνε τόσο μεγάλωνε και η εμβέλεια της τηλεπαθητικής του ικανότητας. Σε ηλικία τριώ...

-Μπαμπά, τί είναι τα Χριστούγεννα; -Πού το άκουσες εσύ αυτό; -Η Μαρία, η συμμαθήτριά μου το είπε. Το άκουσε από τον πατέρα της, που δουλεύει στο Εθνικό Αρχείο. Ο πατέρας της μικρής Ελένης έκατσε απαλά στην άκρη του κρεβατιού. Κοίταξε την εξάχρονη κόρη του και σκέφτηκε πόσο τυχερός είναι. -Τα Χριστούγεννα ήταν μια αρχαία, ειδωλολατρική γιορτή του Παλαιού Κόσμου, κατά την οποία γιορτάζανε τη γέννηση κάποιου προφήτη που ήταν γνωστός ως Χριστός. Μάλιστα, ήταν τόσο γνωστός που οι χρονολογίες στον Παλαιό Κόσμο χωρίζονταν σε Προ Χριστού και Μετά Χριστόν, δηλαδή πριν και μετά τη γέννησή του. -Τί σημαίνει ειδωλολατρική; και προφήτης; και παλαιός κόσμος; πες μου μπαμπά! -Ώπα, ώπα, ένα ένα γλυκιά μου... Λοιπόν, ας αρχίσω από τα εύκολα. Προφήτης λεγόταν κάποιος που έβλεπε το μέλλον και ήξερε τί θα γίνει. -Μα αυτό είναι χαζό. Ήταν χαζοί τότε μπαμπά; -Χμ, όχι ακριβώς. Απλά ήταν πιο... αφελείς κατά κάποιο τρόπο. Και δεν γνώριζαν καλύτερα. Εξάλλου, στον Παλαιό Κόσμο οι Επιστήμονες αποτελούσαν μια μικρ...

   Η Μαρία είναι φίλη μου. Μια όμορφη και χαριτωμένη κοπέλα με χαμόγελο που ερωτεύεσαι αμέσως. Πάντοτε ήθελε να γράψει ένα σενάριο για ταινία. Και το έκανε. Της πήρε πολλά χρόνια. Αφιέρωσε πολύ χρόνο στην έρευνα και στο στήσιμο της υπόθεσης και διάβασε τόσα πολλά βιβλία και δοκίμια πάνω στη συγγραφή σεναρίου που θα μπορούσε άνετα να διδάξει. Αυτό μάλιστα κάποια στιγμή φαινόταν πιο πιθανό από το να γράψει έστω κι ένα κεφάλαιο. Η Μαρία όμως, εκτός από όμορφη και χαριτωμένη ήταν και πεισματάρα. Το έγραψε το σενάριο και μάλιστα ήταν και πολύ καλό. Το έστειλε σε όλα τα στούντιο του Χόλυγουντ, και μάλιστα από δυο φορές. Μία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μία μέσω παραδοσιακού ταχυδρομείου. Και μετά περίμενε. Περίμενε και έλπιζε. Τρεις μήνες περάσανε για να πάρει το τηλεφώνημα που ήθελε τόσο πολύ. Ένα από τα μεγάλα στούντιο του Χόλυγουντ ήθελε να γυρίσουν το σενάριό της σε ταινία. Ποτέ δεν είδα την Μαρία τόσο χαρούμενη… Την επόμενη κιόλας εβδομάδα έφυγε για την Αμερική. Και έμε...

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ   Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα. Με ξύπνησε το γαμημένο. Με μισόκλειστα μάτια απλώνω το χέρι και μετά από λίγη ώρα το βρίσκω και το σηκώνω. “Ναι;” λέω νυσταγμένα και κάπως θυμωμένα. “32” απαντάει μία φωνή όχι ανθρώπινη, σχεδόν ρομποτική, και το κλείνει. Μένω σαστισμένος. Τί στο διάολο, σκέφτομαι. Μου παίρνει λίγη ώρα μέχρι να ξυπνήσουν όλες οι συνάψεις του εγκεφάλου μου και να φτάσω στο σίγουρο συμπέρασμα ότι ήταν μία φάρσα. Και συνεχίζω τον ύπνο μου. Ήταν Κυριακή εξάλλου… Το περιστατικό θα το είχα ξεχάσει αλλά μετά από δύο μέρες, επαναλήφθηκε ακριβώς το ίδιο. Σχεδόν. Αυτή τη φορά μόλις είχα γυρίσει από τη δουλειά μου, πολύ ασήμαντη και βαρετή για να πω οτιδήποτε παραπάνω, είχα ξεντυθεί και ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω όταν χτύπησε το τηλέφωνο. “125”. Η ίδια ρομποτική φωνή. Η ίδια μαλακισμένη φάρσα. Έβρισα το τηλέφωνο. Μετά έβρισα τον εαυτό μου που δεν είχα αναγνώριση κλήσης. Είμαι κάπως παλαιομοδίτης. Δεν έχω υπολογιστή, ούτε κινητό. Τηλεόραση απόκτησα πριν πέντε χρόνια....

" - Μαρίνος Βασιλειάδης του Κωνσταντίνου... Τα μάτια μου ήταν κλειστά. Απορροφημένος στις σκέψεις μου δεν άκουσα το όνομά μου.  - Μαρίνος Βασιλειάδης του Κωνσταντίνου...   Σκεφτόμουνα το Ναυτικό. Τότε που γνώρισα τον Νίκο. Από την αρχή κολλήσαμε. Από άλλη πόλη και οι δύο, βγαίναμε μαζί στις εξόδους μας. Καλό παιδί. Τίμιο, φιλότιμο, δυνατό. Ορφανός. Και οι δύο γονείς του νεκροί σε αυτοκινητιστικό. Ήταν μόλις 10 χρονών. Αυτός μεγάλωσε την μικρότερη αδελφή του. Η Μαρία τώρα σπουδάζει στο εξωτερικό. Με λεφτά του Νίκου. Καλό παιδί. Του χρωστάω τη ζωή μου...  - Μαρίνος Βασιλειάδης του Κωνσταντίνου και της Ευαγγελίας. Παρουσιαστείτε παρακαλώ!!   Αυτή τη φορά η φωνή του δικαστή διαπέρασε με δύναμη τα αφτιά μου και διέλυσε τις σκέψεις μου απότομα. Σηκώθηκα βιαστικά. Παραλίγο να πέσω.  - Παρόν. Συγγνώμη.   Καθώς πλησίαζα την έδρα, ο δικαστής με παρατηρούσε. Κι όχι μόνο αυτός. Οι δικηγόροι, ο εισαγγελέας, η οικογένεια του θύματος, το πλήθος που καθόταν, όλοι κοιτούσαν...