ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

-Μπαμπά, μπαμπά, θα μου πεις μια χριστουγεννιάτικη ιστορία;

-Έλα μικρή μου, κάτσε στην αγκαλιά μου και θα σου πω μία.

Αφού η μικρή Μαρία έκατσε στην ζεστή αγκαλιά του πατέρα της, εκείνος άρχισε να της διηγείται μια χριστουγεννιάτικη ιστορία...

"Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, σε έναν πολύ μακρινό πλανήτη, γεννήθηκε ένα παιδί. Αυτό το παιδί δεν ήταν σαν τα άλλα. Ήταν μοναδικό σε ολόκληρο το σύμπαν. Αυτό το παιδί είχε τηλεπαθητικές ικανότητες. Δηλαδή, μπορούσε να διαβάζει οτιδήποτε σκεφτόταν κάποιος άλλος. Και όχι μόνο αυτό. Μπορούσε να δει τί αισθανόταν, τί επιθυμούσε κάποιος άλλος αλλά και οτιδήποτε υπήρχε στο μυαλό του, γνώσεις, αναμνήσεις, τα πάντα.

Ήδη όσο βρισκόταν στην κοιλιά της μητέρας του, είχε μάθει την μητρική γλώσσα. Όταν γεννήθηκε, μπορούσε να καταλάβει ότι του έλεγε. Κι ας μη μπορούσε ακόμα να μιλήσει ή να περπατήσει. Αλλά ήταν ένα πολύ καλό μωρό, γιατί έκανε ότι του ζητούσαν. Και όσο μεγάλωνε τόσο μεγάλωνε και η εμβέλεια της τηλεπαθητικής του ικανότητας.

Σε ηλικία τριών χρονών, είχε διαβάσει το μυαλό όλων των ανθρώπων του χωριού του. Έμαθε πώς οργώνουνε τη γη, πως φροντίζουνε τα ζώα, πώς φτιάχνουν φαγητό και πως χτίζουνε ένα σπίτι. Έμαθε επίσης τα μυστικά τους, τις φιλοδοξίες τους και τα όνειρά τους. Έμαθε όμως και τί σημαίνει απάτη, ζήλεια, φθόνος και μίσος. Τότε ήταν που αποφάσισε ότι έπρεπε να είναι προσεχτικός και επιφυλαχτικός με ορισμένους ανθρώπους. Και η τηλεπαθητική του δύναμη συνεχώς μεγάλωνε.

Σε ηλικία επτά χρονών, είχε μάθει τα πάντα που υπήρχαν στον πλανήτη του. Έμαθε να χτίζει δρόμους και πολυκατοικίες, αυτοκίνητα και αεροπλάνα αλλά και όπλα. Έμαθε μαθηματικά, χημεία και όλες τις άλλες επιστήμες. Γνώρισε τις διάφορες φυλές, τις θρησκείες και φιλοσοφίες τους αλλά και τους πολέμους, τις κατακτήσεις, τους διωγμούς. Έμαθε τί σημαίνει ρατσισμός και καπιταλισμός. Και τελικά έμαθε να μισεί. Αυτούς που σκοτώναν άλλους, αυτούς που έκλεβαν, εξαπατούσαν και πληγώναν άλλους. Αυτούς που μισούσαν άλλους. Και η δύναμή του συνεχώς μεγάλωνε.

Σε ηλικία δώδεκα χρονών άρχισε να επικοινωνεί τηλεπαθητικά με λαούς άλλων πλανητών. Γνώρισε πολιτισμούς τεχνολογικά ανώτερους από τον δικό του. Έμαθε να φτιάχνει διαστημόπλοια, να ταξιδεύει με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, να αντλεί απεριόριστη ενέργεια από το σύμπαν, να χειραγωγεί γονιδιώματα και να χαρίζει αιώνια ζωή, να κατασκευάζει τεχνητές νοημοσύνες απείρων δυνατοτήτων. Γνώρισε όμως και λαούς που αφάνισαν ολόκληρους πλανήτες, όντα που επέβαλλαν τη θέλησή τους σε ολόκληρο γαλαξία, πλανήτες εργοτάξια έτοιμους να πεθάνουν, ρομπότ που είχαν αφανίσει τους δημιουργούς τους. Τότε αποφάσισε να χρησιμοποιήσει όλες τις γνώσεις που είχε για να αφανίσει κάθε κακό πλάσμα στο σύμπαν και να μείνουν μόνο όσοι είχαν καλοσύνη μέσα τους. Και η δύναμή του ακόμα μεγάλωνε.

Όταν έγινε δεκαοχτώ χρονών, η δύναμή του έσπασε το φράγμα του σύμπαντός του και έφτασε σε ένα άλλο, παράλληλο σύμπαν. Αυτό όμως ήταν σχεδόν άδειο από ζωή. Μόνο έναν πλανήτη μπόρεσε να εντοπίσει με νοήμοντα πλάσματα. Άρχισε να διαβάζει τα μυαλά τους αλλά σύντομα απογοητεύτηκε. Κι εδώ υπήρχε ζήλεια, μίσος και εγωισμός. Αλλά την τελευταία στιγμή, λίγο πριν στρέψει την δύναμή του προς άλλες κατευθύνσεις, ήρθε σε επαφή με ένα πλάσμα ξεχωριστό. Ένα πλάσμα που το μυαλό του και οι σκέψεις του ήταν γεμάτα Αγάπη. Πρώτη φορά συναντούσε τόσο απόλυτη Αγάπη. Αγάπη για όλους, καλούς και κακούς, αγάπη για όποιον ήταν αμαρτωλός και δολοφόνος, αγάπη για όποιον σκότωνε και έκλεβε, αγάπη για τους φτωχούς, τους άρρωστους, τους κατατρεγμένους. Ήταν τόσο δυνατή η Αγάπη που ένοιωσε που τον άλλαξε αμέσως. Αποφάσισε κι αυτός να αγαπάει απόλυτα και χωρίς διακρίσεις. Και να χρησιμοποιήσει τις άπειρες γνώσεις του για να διαδώσει αυτήν την Μεγάλη Αγάπη σε όλα τα σύμπαντα. Και ...εμ... ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..."

-Μπαμπά, ωραία η ιστορία σου αλλά δεν είναι χριστουγεννιάτικη, παραπονέθηκε η μικρή Μαρία.

-Μα μικρή μου, αυτό το ξεχωριστό πλάσμα που ήταν γεμάτο Αγάπη, ήταν ο Χριστός...