λογάκια

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ   Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα. Με ξύπνησε το γαμημένο. Με μισόκλειστα μάτια απλώνω το χέρι και μετά από λίγη ώρα το βρίσκω και το σηκώνω. “Ναι;” λέω νυσταγμένα και κάπως θυμωμένα. “32” απαντάει μία φωνή όχι ανθρώπινη, σχεδόν ρομποτική, και το κλείνει. Μένω σαστισμένος. Τί στο διάολο, σκέφτομαι. Μου παίρνει λίγη ώρα μέχρι να ξυπνήσουν όλες οι συνάψεις του εγκεφάλου μου και να φτάσω στο σίγουρο συμπέρασμα ότι ήταν μία φάρσα. Και συνεχίζω τον ύπνο μου. Ήταν Κυριακή εξάλλου… Το περιστατικό θα το είχα ξεχάσει αλλά μετά από δύο μέρες, επαναλήφθηκε ακριβώς το ίδιο. Σχεδόν. Αυτή τη φορά μόλις είχα γυρίσει από τη δουλειά μου, πολύ ασήμαντη και βαρετή για να πω οτιδήποτε παραπάνω, είχα ξεντυθεί και ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω όταν χτύπησε το τηλέφωνο. “125”. Η ίδια ρομποτική φωνή. Η ίδια μαλακισμένη φάρσα. Έβρισα το τηλέφωνο. Μετά έβρισα τον εαυτό μου που δεν είχα αναγνώριση κλήσης. Είμαι κάπως παλαιομοδίτης. Δεν έχω υπολογιστή, ούτε κινητό. Τηλεόραση απόκτησα πριν πέντε χρόνια....